زناشویی آرمانی، آن است که برای بقای هیچ یک از آن دو نفر، ضروری نباشد.
بدین معنی:
برایِ ارتباط واقعی با یک فرد، ابتدا باید با خود مربوط شد. اگر نتوانیم تنهایی مان را در آغوش کشیم، از دیگری به عنوان سپری در برابر انزوا سود خواهیم جست. تنها زمانی که فرد بتواند همچون شاهین بی نیاز از حضورِ دیگری زندگی کند، توانایی عشق ورزیدن خواهد یافت. تنها در این صورت است که بزرگ شدنِ دیگری برایش مهم می شود. اگر فردی نتواند از یک زناشویی دست بکشد، آن زناشویی، حکمِ مجازات را خواهد داشت!